Uzaklardan ulaşmakta olan müziğe kulak veriyorum bir süre daha. Yerimden kalkmak istemiyorum, gözlerimi kapatıp çiçeklerin oluşturduğu koku festivalini doya doya içime çekmek istiyorum. Bir daha ne zaman bu günleri yaşayabileceğimi bilmiyorum, sanırım birkaç saatimi daha bu tembelliğin önüne serebilirim. Aslında pek de tembellik diyemeyiz bu duruma. Kabul ediyorum, vücudum kendisini bir eylemsizliğin kollarına bırakmış durumda fakat zihnim muhteşem bir karmaşıklığa ev sahipliği yapıyor. Düşüncelerimin bir tanesi için gerekli zamanı tanıyamazken diğeri ön planda beliriyor. Tıpkı bir annenin sabırsız ve minik afacan çocukları gibi. Hepsi onu ilk dinlememi istiyor, hepsi aynı anda dile geliyor ve hepsi bir diğerini itekliyor. Onlara hepsini…